تاين متن رايکي از به درخواست دوستانم در وبلاگ گذاشتم مطالب خوبي هستند
موسيقي پاپ ، پس از دوم خرداد سال 1376 ، يک بار ديگر به صحنه برگشت . بازگشتي نافرجام که به دليل نداشتن زمينه مساعد هيچگاه به ثمر ننشست و تنها برگي ديگر بر دفتر ابتذال موزيک پاپ ايراني افزود اما خيلي زود ، جاي خود را در بين برخي هواداران جوان موسيقي باز کرد و در همان سالهاي نخستين (بين سالهاي 77 تا80) چهرههايي نظير « خشايار اعتمادي» ، « شادمهر عقيلي » ، « قاسم افشار » ، « عليرضا عصار » ، « سعيد شهروز » و .... در سايه اين نوع موسيقي به شهرت رسيدند .
به عبارت ديگر ، موسيقي پاپ پس از دوم خرداد سرآغاز هيچ تحولي نبود و مدعيان اين سبک از موسيقي ، فقط به تقليد از آثار گذشته اکتفا کردند و آثار آنها ، هيچ نشاني از خلاقيت و نوآوري با خود نداشت .
اگر چه بسياري از صاحبنظران ، پيشبيني ميکردند که روند موسيقي پاپ در داخل کشور بهتر و پس از چند سال ايران هم داراي موسيقي پاپ استاندارد خواهد داشت اما پس از چندي ، حتي خوشبينترين کارشناسان موسيقي ، از اين جريان مهارناپذير ، قطع اميد کردند و در مصاحبههاي خود به صراحت اعلام کردند که اين حرکت شتابزده ، سرنوشت خوبي نخواهد داشت .
به عنوان مثال « کوروش يغمائي » (1) در همان سالهاي نخست رويکرد به موسيقي پاپ مدعي شده بود :
« .... موسيقي پاپ ايران به باز کردن شير آبي بعد از 20 سال ميماند که ابتدا آبي زرد و غيرقابل استفاده از آن بيرون ميآيد و رفته رفته زلال خواهد شد ... » (2)
اما او نيز اين حرف خود را پس گرفت و در مصاحبهاي جنجالي در سال 1382 از ابتذال اين نوع موسيقي پرده برداشت و گفت :
« .... دکان موسيقي پاپ را تخته کنيد . با نخريدن آلبومهاي موسيقي
پاپ اين تجارت کثيف را تعطيل کنيد . موسيقي پاپ با اين شکل و شيوه ، هيچ پيامدي جز تخريب ذهن جوانها ندارد » (3)
با نگاهي اجمالي به سير فعاليت موسيقي پاپ در ايران ميتوان دريافت که شايد حق با « کوروش يغمائي » بوده و در اين زمينه ، مشکلات اساسي وجود دارد .
وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و سازمان صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران نيز ـ خواسته يا ناخواسته ـ در به وجود آوردن اين مشکل دخالت داشتهاند و شايد خواستهاند که در مقابل پاپ لسآنجلسي ، پاپ ايراني را با اقدامي سريع جايگزين آن نمايند تا ذهن جوانان کمتر به آن طرف آب معطوف شود .